Πιο μόνιμα προσωρινή, πιο ορατά αόρατη, πιο  κραυγαλέα διακριτική παρουσία στη ζωή σου από τη μάνα δε θα υπάρξει. Δεν υπήρξε ποτέ. Σου το λέω αξιωματικά. Και μου το λέω.

Περπατάς μόνος το πρωί και σ’απασχολούν χίλια δύο πράγματα, βρίσκεσαι μέσα στον κόσμο, γελάς στις παρέες και πέφτεις το βράδυ να κοιμηθείς. Ένα είναι το σίγουρο. Ότι σ’ένα μόνιμο οικόπεδο του μυαλού σου, μικρό ή και μεγάλο, μόνιμος κάτοικος είναι εκείνος ο άνθρωπος. Ή καλύτερα εκείνο το συναίσθημα. Τελικά ναι. Όχι ο άνθρωπος. Ένα συναίσθημα γνώριμο αλλά και άγνωστο, γλυκό αλλά και αυστηρό, απροσδιόριστο αλλά και λεπτομερώς ορισμένο. Η μαμά σου. Αυτό είναι η μαμά σου, ένα συναίσθημα που βλέπει όλα τα υπόλοιπα συναισθήματά σου αφ’υψηλού μιας και κάθεται στο δικό του θρόνο. Μόνο του κι εστεμμένο. Από όλους. Παμψηφί.

Χαίρεσαι, λυπάσαι, θυμώνεις, απελπίζεσαι, ελπίζεις, πεινάς ή διψάς και πάντα το συναίσθημα- βασίλισσα έχει τον πρώτο λόγο. Δεν προηγείται. Μπορεί και να έπεται. Τελικά όμως νικάει. Κερδίζει. Εσένα. Και πάλι δε θέλει τρόπαια κι απολαβές. Αφιλοκερδώς. Σα μια δεξαμενή που μέσα της αδειάζουν ή καταλήγουν όλα τα υπόλοιπα συναισθήματά σου και τα ανατροφοδοτεί ή απλώς τα αποθηκεύει σιωπηλά κι αγόγγυστα. Απαρατήρητα. Τεράστια δύναμη για τόσο ελάχιστη αναγνώριση. Ελάχιστη αναγνώριση όχι γιατί δε θέλεις, αλλά γιατί δε μπορείς. Τί να δώσεις εσύ ο μικρούλης σε αυτό το θαύμα της ζωής; Τί να αντιπροσφέρεις και τί ν’ανταποδώσεις; Μα δε το θέλει καν!Δε θέλει τίποτα το συναίσθημα- μαμά. Μόνο να υπάρχει εκεί για σένα, πάντα και παντού. Να γελάει φωναχτά όταν απλώς χαμογελάς, να ανησυχεί πολύ όταν μόνο μία σκέψη σε θορύβησε, να φοβάται πολύ όταν λίγο ανατρίχιασες, να κλαίει γοερά όταν σ’έκαναν να δακρύσεις. Να κρατάει ισορροπία στην εσωτερική σου τη ζυγαριά. Πώς τη ξέρει τόσο καλά; Σε κοιτάζει απλώς. Δε χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Σε κοιτάζει και διαβάζει κάθε εκατοστό του μυαλού και της ψυχής σου. Έχει υπερδύναμη. Είναι υπερδύναμη. Ανεξήγητη και ανίκητη. Μαγική κι απροσδιόριστη με λόγια.

Στο μόνιμα καλά σφιγμένο χέρι με το δικό μου ,

Στη μαμά μου.