Πιο μόνιμα προσωρινή, πιο ορατά αόρατη, πιο  κραυγαλέα διακριτική παρουσία στη ζωή σου από τη μάνα δε θα υπάρξει. Δεν υπήρξε ποτέ. Σου το λέω αξιωματικά. Και μου το λέω.

Περπατάς μόνος το πρωί και σ’απασχολούν χίλια δύο πράγματα, βρίσκεσαι μέσα στον κόσμο, γελάς στις παρέες και πέφτεις το βράδυ να κοιμηθείς. Ένα είναι το σίγουρο. Ότι σ’ένα μόνιμο οικόπεδο του μυαλού σου, μικρό ή και μεγάλο, μόνιμος κάτοικος είναι εκείνος ο άνθρωπος. Ή καλύτερα εκείνο το συναίσθημα. Τελικά ναι. Όχι ο άνθρωπος. Ένα συναίσθημα γνώριμο αλλά και άγνωστο, γλυκό αλλά και αυστηρό, απροσδιόριστο αλλά και λεπτομερώς ορισμένο. Η μαμά σου. Αυτό είναι η μαμά σου, ένα συναίσθημα που βλέπει όλα τα υπόλοιπα συναισθήματά σου αφ’υψηλού μιας και κάθεται στο δικό του θρόνο. Μόνο του κι εστεμμένο. Από όλους. Παμψηφί.

Χαίρεσαι, λυπάσαι, θυμώνεις, απελπίζεσαι, ελπίζεις, πεινάς ή διψάς και πάντα το συναίσθημα- βασίλισσα έχει τον πρώτο λόγο. Δεν προηγείται. Μπορεί και να έπεται. Τελικά όμως νικάει. Κερδίζει. Εσένα. Και πάλι δε θέλει τρόπαια κι απολαβές. Αφιλοκερδώς. Σα μια δεξαμενή που μέσα της αδειάζουν ή καταλήγουν όλα τα υπόλοιπα συναισθήματά σου και τα ανατροφοδοτεί ή απλώς τα αποθηκεύει σιωπηλά κι αγόγγυστα. Απαρατήρητα. Τεράστια δύναμη για τόσο ελάχιστη αναγνώριση. Ελάχιστη αναγνώριση όχι γιατί δε θέλεις, αλλά γιατί δε μπορείς. Τί να δώσεις εσύ ο μικρούλης σε αυτό το θαύμα της ζωής; Τί να αντιπροσφέρεις και τί ν’ανταποδώσεις; Μα δε το θέλει καν!Δε θέλει τίποτα το συναίσθημα- μαμά. Μόνο να υπάρχει εκεί για σένα, πάντα και παντού. Να γελάει φωναχτά όταν απλώς χαμογελάς, να ανησυχεί πολύ όταν μόνο μία σκέψη σε θορύβησε, να φοβάται πολύ όταν λίγο ανατρίχιασες, να κλαίει γοερά όταν σ’έκαναν να δακρύσεις. Να κρατάει ισορροπία στην εσωτερική σου τη ζυγαριά. Πώς τη ξέρει τόσο καλά; Σε κοιτάζει απλώς. Δε χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Σε κοιτάζει και διαβάζει κάθε εκατοστό του μυαλού και της ψυχής σου. Έχει υπερδύναμη. Είναι υπερδύναμη. Ανεξήγητη και ανίκητη. Μαγική κι απροσδιόριστη με λόγια.

Στο μόνιμα καλά σφιγμένο χέρι με το δικό μου ,

Στη μαμά μου.

Η ζωή δεν είναι τελικά στιγμές. Ούτε παρόν. Ούτε πολλά στιγμιαία παρόντα. Όχι. Εκεί καταλήγω. Για πολλούς λόγους. Ίσως ένας από αυτούς είναι και το γεγονός ότι ποτέ δεν υπήρξα άνθρωπος του παρόντος. Κακώς θα πουν πολλοί και μπορεί να έχουν και δίκιο.

Ζήσε το τώρα σου λένε. Το παρόν. Άρπαξε το από τα μαλλιά και ρούφηξέ το σα να μην υπάρχει αύριο. Τη στιγμή για τη στιγμή χωρίς παρελθόν και μέλλον. Ωραίο. Δελεαστικό. Αλλά τί είναι αυτό το "τώρα"; Ο,τιδήποτε, καλό ή κακό ή και μέτριο υποστηρίζουν ή ρομαντικά αισιόδοξοι. Το αποδέχεσαι, μπαίνεις μέσα του συμμετέχοντας και νιώθεις άνθρωπος. Χωρίς μεμψιμοιρίες και ηττοπάθιες, χωρίς απάθειες και παραιτήσεις. Σύμφωνοι.

Καθένας μας έχει ένα δικό του "τώρα", μία δική του παροντική αποστολή να ζήσει.Έκαστος στη στιγμή του λοιπόν. Ερχόμαστε και φεύγουμε μόνοι όμως; Η φίλη μου η Αναστασία μου το λέει συνέχεια... Όχι!Όχι!Και πάλι όχι! Το τώρα μας ορίζεται από εμάς αλλά όχι μόνους μας. Δεν είναι δυνατόν να αποδεχτούμε μία τόσο ατομοκεντρική προσέγγιση των στιγμών μας σε αυτόν τον πλανήτη. Το τώρα μας κάπου ακουμπάει στο τώρα του άλλου ανθρώπου, στο παρόν του. Εφάπτονται. Ίσως και να τέμνονται. Ίσως και να συγκρούονται. Πάντως δεν είναι "τώρα" μόνα τους σ΄ένα διαστημικό υπερπέραν. Είναι "τώρα" γήινα, ανθρώπινα. Έμψυχα. Εδώ είναι το κλειδί. ΈΜΨΥΧΑ. Είμαι εγώ εδώ μαζί με το σώμα αλλά και τη ψυχή μου, που αισθάνεται, βιώνει και θέλει. Αυτά τα δύο συμμετέχουν στο "τώρα", πακετάκι. Θα μου πεις πολλές φορές αλλού το σώμα κι αλλού η ψυχή, αλλά αν το καλοσκεφτείς και τότε ακόμα που το πακετάκι  χωρίζεται, η ζυγαριά γέρνει στη ψυχή και το δικό της 1/2 του τώρα. Γιατί πώς μπορώ να δεχτώ ότι ένα σώμα χωρίς ψυχή θα ορίζει αυτόκλητα ένα ολόκληρο παρόν;!

Ανθρώπινη ψυχή ανοίγει κάθε μέρα το δικό της μικρό ή μεγάλο κυκλάκι παρόντος. Μόνη της; Και δεν εννοώ το σώμα, μιας και το ξεκαθάρισα παραπάνω. Εννοώ τις άλλες ανθρώπινες ψυχές. Γειτονικές ή μη. Ένα τώρα μας είναι γεμάτο ανθρώπους και ψυχές. Ευτυχία είναι το τώρα με ψυχές που το κάνουν ομορφότερο και κάνει και η δική σου το ίδιο γι'αυτές. Όχι ότι αν δε συμβαίνει είναι δυστυχία. Αφού σίγουρα με το "τώρα" κάποιας ψυχής θα εφάπτεται. 

Ανθρώπους χρειάζεσαι. Δέξου το. Ανθρώπους να χτίσεις και να υποστηρίξεις το δικό σου και το δικό τους παρόν. Όσο απογοητευμένος, πληγωμένος, θυμωμένος, απαθής κι αν είσαι σίγουρα δεν έχεις τώρα χωρίς άλλους. Μάλλον λες ότι έχεις αλλά δε βλέπεις μπροστά σου. Ότι στην πραγματικότητα είναι ένα τώρα γεμάτο ανθρώπους, που όμως αρνείσαι να δεις. Άνοιξε καλά τα μάτια σου και θα το δεις. Ή θα το δουν αυτοί και θα σε καλέσουν για το κοινό παρόν. Το πιο συναρπαστικό ίσως είναι τα πολλά διαφορετικά όμοια (ναι διαφορετικά όμοια) παρόντα με ανθρώπους που αγαπάς. Αυτά μαζεμένα είναι για μένα ζωή. Πρόσεχε όμως! Μην κάνεις το λάθος και βολεύεσαι σε αυτά. Ανοίξου σε ανθρώπους, βάλε ψυχές στο τώρα σου και θα με θυμηθείς. Όταν αισθανθείς ότι κέρδισες ανθρώπους, ότι έψαξες και βρήκες κοινά τώρα, τότε το να τα ζήσεις σα να μην υπάρχει αύριο θα έρχεται ως κάτι αυτονόητο και φυσιολογικό. Και πάντα υπάρχει άνθρωπος στη γωνία. 

Στους νέους αληθινούς φίλους.