Κοίταξε απορημένα με τα δύο γαλαζοπράσινα ματάκια του προς τον άδειο καναπέ και ρώτησε :"Πού είναι η γιαγιά η Χρυσούλα;"
Η μάχη δεδομένη.Αναμενόμενη.Συνηθισμένη θα μου πεις.Ναι θα σου πω.Ποιός από εμάς δεν έχει χάσει κάποιον παππού ή γιαγιά;Γίνεσαι λυρική θα μου πεις.Ναι θα σου πω.Αλλά νομίζω πως της άρεσε ο λυρισμός.Και η αγάπη η λυρική.Κι αυτή.Και τα μάτια τα συγκινημένα που δακρύζουν.Κι αυτά της άρεσαν.Αυτό το ξέρω σίγουρα.Και το ωραίο της άρεσε.Το όμορφο,το περιποιημένο,το αρμονικό.Το καλαίσθητο.Το επιμελημένο.Και το εξωτερικά όμορφο.Κι αυτό."Πήρες το όνομα πήρες και τη χάρη της"...με πειράζουν για την αναπόφευκτη δόση ματαιοδοξίας.Κοκέτα.Κακό;Όχι θα σου πω!!Γ Υ Ν Α Ι Κ Α.
Τα μελωδικά βαλς.Και το "Σκληρή καρδιά γιατί να σ'αγαπήσω..".Το παγωτό ξυλάκι και το ζεστό κέηκ.Το κρέας με το λίγο πάχος για να νοστιμίζει(όπως και η ζωή μας θα σου πω) και το φραπεδάκι στην αυλή το καλοκαίρι.Αυτά σε αυτήν.
Σε μένα άρεσε η αγάπη στα μάτια της.Η γλυκιά της έκφραση.Τα όμορφα καταγάλανα μάτια της.Η απουσία του σκοταδιού.Το στοργικό της χέρι.Το τόσο δυνατό που μέχρι προχθες με έσφιγγε και με γέμιζε εκείνο το απροσδιόριστα ζεστό συναίσθημα.
"Πήγαινε παιδί μου.Μην κουράζεσαι..." Κι εσύ γιαγιά μου...Κι εσύ...Μην κουράζεσαι άλλο.Πήγαινε..Η αγάπη σου μας πλημμύρισε όλους και είναι εδώ.Παρούσα.Στα δύο απορημένα ματάκια του Μιχαήλ.Πήγαινε..
Καλό σου ταξίδι...

Το μέτρημα

Από μικρό θα σ’έμαθαν κι εσένα να μετράς. Θα ξεκίνησες από αριθμούς. 1, 2, 3... να παπαγαλίζεις σαν αυτόματο ρομποτάκι κάπου εκεί στα 4 ή στα 5 σου και να σε καμαρώνει η μαμά. Αργότερα μέτρησες και μέχρι το 20, το 100...

Μέτρησες παγωτά και μπάνια το καλοκαίρι ή ακόμα και καλοκαίρια ανάμεσα στους χειμώνες... Μέτρησες βαθμούς, διαγωνίσματα, τάξεις, διαλείμματα κι εκδρομές. Αριθμοί, νούμερα, μυαλό κομπιουτεράκι σωστό.

Μεγάλωνες κι άρχισες να μετράς κι άλλα, «πιο σημαντικά» θεωρούσες. Ίσως και να θεωρείς. Είδες μπροστά σου σε άριστη παράταξη μετρημένες σχέσεις, φιλιά, φιλίες. Κάπου εκεί στην εφηβεία σου, περισσότερο από μαγκιά. Ρομαντικός; Πραγματιστής; Δε ξέρω... Πάντως θα τα μέτρησες κι αυτά.

Στο Πανεπιστήμιο μέτρησες βαθμούς, μαθήματα, χρωστούμενα, εξάμηνα...Υπολόγισες, βόλεψες, πέρασες. Ξαναμέτρησες. Πτυχίο. Σύνολο; Ένα. Μεταπτυχιακό; Ένα.

Και κάπου εκεί άρχισες να μετράς και πράγματα «πεζά». Ή όχι. Άρχισες να μετράς τα χρήματα και το χρόνο. Μαζί ναι. Γιατί σου είπαν ότι ο χρόνος ισούται με χρήμα. Εξίσωση. Οπότε τα μέτρησες μαζί προχωρώντας. Πακετάκι. Σύνολα στο μυαλό σου οι μέρες, οι νύχτες, οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα. Άρχισαν να μαζεύονται δυναμικά μέσα στο κεφάλι σου και να τρέχουν σε αγώνα δρόμου να σε φτάσουν. Ή μήπως να τα φτάσεις; Δεν κάθησες να το πολυσκεφτείς. Μόνο να προλαβαίνεις σε ένοιαζε. Να λύνεις την εξίσωση χρόνος = χρήμα. Όταν κουραζόσουν από αυτό ίσως να καθόσουν να μετρήσεις πάλι φίλους. Σύντομα. Με συνοπτικές διαδικασίες.

Μέτρησες σίγουρα και ανάγκες . Αλλά δυσκολεύτηκες. Ήταν πολλές. Με πολλά κεφάλια. Μετρούσες μία και ξεπηδούσαν άλλες δέκα. Έτρεχες να προλάβεις να τις μετρήσεις μη τυχόν και σου ξεφύγει καμία και πάθεις κακό μεγάλο και συμφορά.

Ζαλίστηκες. Κουράστηκες. Μπορεί και να αντέχεις το μέτρημα ακόμα. Μπορεί. Μπορεί και να εγκαταστήσεις ένα καινούριο κομπιουτεράκι μέσα στο μυαλό σου, να κάνει περισσότερα μετρήματα και υπολογισμούς στο λεπτό. Στο δευτερόλεπτο. Ίσως.

Πάνω στην κούραση τη μεγάλη όμως οι αριθμοί τόσων χρόνων άρχισαν να γίνονται τοπίο θολό, να μη τους ξεχωρίζεις, να κάνεις προσπάθεια να τους δεις καθαρά. Τί περίεργο.... Μέτρησες, μέτρησες κι αν δε μέτρησες και τώρα να εξαφανίζονται όλα από μπροστά σου στην πρώτη δυσκολία, στον πρώτο κάματο. Στίβεις το νου σου αλλά και πάλι τίποτα... αριθμοί που ξεμακραίνουν. Απελπίζεσαι κάπως. Καταβάλλεις κι άλλη προσπάθεια. Αλλά τίποτα.

Μόνο να νιώθεις αρχίζεις. Να αισθάνεσαι. Όχι να βλέπεις αριθμούς και σύνολα. Ο εγκέφαλός σου κουράστηκε. Τον κουρδίζεις ξανά και ξανά αλλά μάταια... Λες και έχει πεισμώσει.Κι εσύ έχεις αδειάσει εντελώς από αυτούς τους πολύτιμους αριθμούς. Και τότε απογοητεύεσαι. Όμως νιώθεις. Η απογοήτευση σε ταρακουνάει. Και νιώθεις και θυμό. Και αγάπη. Και έρχονται κατά πάνω σου όλα μαζί ή ένα ένα. Απογοήτευση, θυμός, αγάπη, λύπη, πόθος, πόνος....Να σου γεμίσουν το κενό των αριθμών. Στη θέση τους. Τότε μόνο έρχονται. Τότε μόνο ήρθαν.

Κάποια στιγμη είχα διαβάσει κάπου την εξής ρήση του Πιραντέλο για τους τρείς εαυτούς μας, η οποία με εντυπωσίασε:

Καθένας μας λοιπόν διαθέτει τρεις διαφορετικούς εαυτούς:

1. Αυτόν που νομίζει ότι διαθέτει και που νομίζει ότι οι άλλοι βλέπουν σ’ αυτόν

2. Αυτόν που βλέπουν οι άλλοι σ’ αυτόν

3. Αυτό που πραγματικά διαθέτει.

Για να πω την αλήθεια τους δύο τελευταίους τους κατανοώ περισσότερο, εκείνο που με προβλημάτισε είναι ο "πρώτος"μας εαυτός...Αυτός κάνει και όλη τη ζημιά, να το ξέρεις. Άκου εκεί "αυτόν που νομίζει ότι διαθέτει και που νομίζει (πάλι!!!) ότι οι άλλοι βλέπουν σ'αυτόν".... Μεγάλο μπέρδεμα. Το διαβαζα και το ξαναδιάβαζα για να το συνειδητοποιήσω.

Nομίζεις λοιπόν εσύ,εγώ,η φίλη σου, ο φίλος μου, ο συνάδελφός μου, ο συνάδελφός σου λοιπόν ότι έχει διαμορφώσει μία συγκεκριμένη συμπεριφορική ταυτότητα με συγκεκριμένα επίσης χαρακτηριστικά, τα φορτώνεις στην καμπούρα σου και πορεύεσαι με αυτά....Με ποιά;;Είπαμε!Με αυτά που νομίζεις (νομισμ-ατα) όχι με τα όντα,με τα πραγματικά!Και σα να μην έφτανε που φορτωθήκαμε στις καμπούρες μας ένα πουκάμισο αδειανό, το φορτώνουμε και στους γύρω μας, διότι νομίζουμε ότι νομίζουν.Πόσες φορές δεν έπιασες τον εαυτό σου να πορεύεται με βαση αυτό που νομίζεις ότι νομίζουν;Ε;Προσωπικά πολλές....και καταστροφικές.

Συμπαρασύρουμε λοιπόν στο ψέμα και τους άλλους και οι άλλοι εμάς.Χαμός...Μεγάλη ζαλάδα. Στο δικό μας το ψέμα. Γιατί οι άλλοι έχουν επίσης πολύ δουλειά να κάνουν!Ξεφεύγουν από αυτό που "νομίζουμε ότι νομίζουν" και μπαίνουν σε δική τους ολοκαίνουρια κατασκευή κι έτσι μας χαρίζουν ένα νέο, δεύτερο εαυτό. Αυτόν που πηγαίνει γάντι με αυτό που μας βλέπουν αυτοί. Και δεύτερο σακί στους ώμους μας: "ο εαυτός μας ο δεύτερος,αυτός που ορίζεται από τον τρόπο που μας βλέπουν οι άλλοι"... Χμμμ... εδώ κάπως καλύτερα θα βιαστείς να πεις γιατί τουλάχιστον υπάρχει. Οι γύρω μας,μας βλέπουν με έναν τρόπο. Δεν είναι όπως πριν που νομίζουμε ότι νομίζουν... Καλύτερο;;;

Τρικυμιώδες.... Οι άλλοι μας ορίζουν.Μας φυσούν και φφφφφφφ πηγαίνουμε εμείς σαν καρυδότσουφλα. Αυτό το φοβάμαι πολύ, στ'αλήθεια.

Τρίτος, τελευταίος και καταϊδρωμένος(λες;;;) έρχεται ο πραγματικός μας εαυτός. Ο καημένος... έμεινε να κυνηγάει και να παλεύει ν'ανέβει στην πλάτη μας, αλλά που να χωρέσει με τέτοιο συνωστισμό. Έχουμε προηγουμένως φορτωθεί άλλα δύο σακιά...Το θέμα δεν είναι να τον βοηθήσουμε ν'ανέβει πιστεύω.Το θέμα είναι να ανοίξουμε τα μάτια και να δούμε ότι πρέπει ν'ανέβει. Μια αρχή εστω... και μετά θα τα βρούμε. Γιατί τέτοιο βάρος δεν το πετάς εύκολα, δεν το εκτοπίζεις για να ανεβάσεις πρώτη μούρη τον πραγματικό σου εαυτό.... αλλά τουλάχιστον μπορείς να το στριμώξεις σε μία ακρίτσα, ν'αρχίσει να βρίσκει κι αυτός το χώρο του.

Κι ο ανθρώπινος πόνος με το κιλό τελικά;

Έκανα προσπάθεια να μη μιλήσω, αλλά βλέποντας τα λεγόμενα ανθρώπων νέων, μορφωμένων και σπουδαγμένων αναφορικά με το θάνατο της Amy Winehouse, δεν άντεξα. 1)Είναι κανείς σε θέση να σταθμίσει/ιεραρχήσει/βάλει στη ζυγαριά ανθρώπινες ζωές; 2)Είναι επίσης κανείς σε θέση να ειρωνευτεί/χλευάσει/διασκεδάσει το θάνατο ενός ανθρώπου(σκύλος πεθαίνει και λυπόμαστε) 3)Είναι κανείς σε θέση να βγάλει ζυγαριά και να μετρήσει τον οίκτο/λύπη μου, σου ,του με την οκά και να ορίσει ποιόν και πώς θα λυπάμαι; Είναι δυνατόν να υπάρχει αλληλαποκλεισμός στην ανθρώπινη οδύνη και λύπη για θανάτους ανθρώπων;Να μπαίνουν στεγανά και σε αυτό;Να γίνονται συγκρίσεις με άλλα συμβάντα(όπως πχ αυτό της Νορβηγίας); 4)Είναι δυνατόν να αντιμετωπίζει κανείς τιμωρητικά/χαιρέκακα/ωμά το ζήτημα της τοξικοεξάρτησης;Και ποιός από εμάς δεν έχει έστω και μία μικρή εξάρτηση. Λυπάμαι.