Κάποια στιγμη είχα διαβάσει κάπου την εξής ρήση του Πιραντέλο για τους τρείς εαυτούς μας, η οποία με εντυπωσίασε:
Καθένας μας λοιπόν διαθέτει τρεις διαφορετικούς εαυτούς:
1. Αυτόν που νομίζει ότι διαθέτει και που νομίζει ότι οι άλλοι βλέπουν σ’ αυτόν
2. Αυτόν που βλέπουν οι άλλοι σ’ αυτόν
3. Αυτό που πραγματικά διαθέτει.
Για να πω την αλήθεια τους δύο τελευταίους τους κατανοώ περισσότερο, εκείνο που με προβλημάτισε είναι ο "πρώτος"μας εαυτός...Αυτός κάνει και όλη τη ζημιά, να το ξέρεις. Άκου εκεί "αυτόν που νομίζει ότι διαθέτει και που νομίζει (πάλι!!!) ότι οι άλλοι βλέπουν σ'αυτόν".... Μεγάλο μπέρδεμα. Το διαβαζα και το ξαναδιάβαζα για να το συνειδητοποιήσω.
Nομίζεις λοιπόν εσύ,εγώ,η φίλη σου, ο φίλος μου, ο συνάδελφός μου, ο συνάδελφός σου λοιπόν ότι έχει διαμορφώσει μία συγκεκριμένη συμπεριφορική ταυτότητα με συγκεκριμένα επίσης χαρακτηριστικά, τα φορτώνεις στην καμπούρα σου και πορεύεσαι με αυτά....Με ποιά;;Είπαμε!Με αυτά που νομίζεις (νομισμ-ατα) όχι με τα όντα,με τα πραγματικά!Και σα να μην έφτανε που φορτωθήκαμε στις καμπούρες μας ένα πουκάμισο αδειανό, το φορτώνουμε και στους γύρω μας, διότι νομίζουμε ότι νομίζουν.Πόσες φορές δεν έπιασες τον εαυτό σου να πορεύεται με βαση αυτό που νομίζεις ότι νομίζουν;Ε;Προσωπικά πολλές....και καταστροφικές.
Συμπαρασύρουμε λοιπόν στο ψέμα και τους άλλους και οι άλλοι εμάς.Χαμός...Μεγάλη ζαλάδα. Στο δικό μας το ψέμα. Γιατί οι άλλοι έχουν επίσης πολύ δουλειά να κάνουν!Ξεφεύγουν από αυτό που "νομίζουμε ότι νομίζουν" και μπαίνουν σε δική τους ολοκαίνουρια κατασκευή κι έτσι μας χαρίζουν ένα νέο, δεύτερο εαυτό. Αυτόν που πηγαίνει γάντι με αυτό που μας βλέπουν αυτοί. Και δεύτερο σακί στους ώμους μας: "ο εαυτός μας ο δεύτερος,αυτός που ορίζεται από τον τρόπο που μας βλέπουν οι άλλοι"... Χμμμ... εδώ κάπως καλύτερα θα βιαστείς να πεις γιατί τουλάχιστον υπάρχει. Οι γύρω μας,μας βλέπουν με έναν τρόπο. Δεν είναι όπως πριν που νομίζουμε ότι νομίζουν... Καλύτερο;;;
Τρικυμιώδες.... Οι άλλοι μας ορίζουν.Μας φυσούν και φφφφφφφ πηγαίνουμε εμείς σαν καρυδότσουφλα. Αυτό το φοβάμαι πολύ, στ'αλήθεια.
Τρίτος, τελευταίος και καταϊδρωμένος(λες;;;) έρχεται ο πραγματικός μας εαυτός. Ο καημένος... έμεινε να κυνηγάει και να παλεύει ν'ανέβει στην πλάτη μας, αλλά που να χωρέσει με τέτοιο συνωστισμό. Έχουμε προηγουμένως φορτωθεί άλλα δύο σακιά...Το θέμα δεν είναι να τον βοηθήσουμε ν'ανέβει πιστεύω.Το θέμα είναι να ανοίξουμε τα μάτια και να δούμε ότι πρέπει ν'ανέβει. Μια αρχή εστω... και μετά θα τα βρούμε. Γιατί τέτοιο βάρος δεν το πετάς εύκολα, δεν το εκτοπίζεις για να ανεβάσεις πρώτη μούρη τον πραγματικό σου εαυτό.... αλλά τουλάχιστον μπορείς να το στριμώξεις σε μία ακρίτσα, ν'αρχίσει να βρίσκει κι αυτός το χώρο του.
