Πέντε μήνες ήθελα να γράψω και πέντε μήνες δεν ήθελα.

Από μόνο του το γεγονός δε σου αφήνει πολλά περιθώρια για μη μελό. Όμως  θα προσπαθήσω. Γιατί δε του αξίζει. Το μελό.

Σου έχει τύχει ποτέ να περιμένει σε διάδρομο έξω από Μονάδα Εντατικής Θεραπείας; Αν ναι, το ποστ θα τσουλήσει καλύτερα. Αν όχι, μπορείς να σταματήσεις την ανάγνωση εδώ, διότι θα έχεις ένα σωρό προβλήματα και σίγουρα αυτό δε θα είναι ένα κείμενο που θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Μπορεί και όχι όμως. Μπορεί τελικά για σένα να είναι. Και για μένα. Και για όλους.

Συνήθως λέει τα τραυματικά γεγονότα τα απωθείς, Τα διώχνεις. Πώς το λένε; Τα πετάει το συστημά σου στο καλάθι των αχρήστων και τα στέλνει λογικά σε μία μεγάλη χωματερή «άχρηστων» τραυματικών γεγονότων όλων των ανθρώπων. Και δε τα ξαναβλέπεις ποτέ. Απαλλάσσεσαι. Ναι;

Και ξημέρωσε 2/6 και γέγονε τραυματικό γεγονός. Και ιδού εγώ, το ανάποδο πλάσμα να  το θυμάμαι με κάθε τέλεια λεπτομέρεια, από την αρχή μέχρι σήμερα.  Κάθε δευτερόλεπτο, λεπτό, ώρα, μέρα, μήνα. Σαν ένα τεράστιο παζλ με χιλιάδες μικρά κομματάκια που έχουν κολλήσει πάνω μου. Δεύτερο δέρμα. Όχι ενοχλητικό, ούτε και επιθυμητό όμως. Υπαρκτό, απλά.  Κάτι μεταξύ συμβατικού και υπερβατικού, υπαρκτού και ανύπαρκτου, ονείρου και εφιάλτη. Μία τεράστια, χωρίς προήγουμενο, αντίθεση ραμμένη πάνω μου. Αντίθεση ναι.  Γιατί τί είναι το τραύμα; Μία πληθωρικά ορισμένη αντίθεση που γράφεται στο είναι μας ολόκληρο. Αυτό είναι. Εν τη γενέσει, έντονη,θορυβώδης και οδυνηρή, στην πορεία ήσυχη,συμβατή και συνεργάσιμη. Μα πάντα υπαρκτή.

Πορεύομαι λοιπόν με μία αντίθεση. Ζευγαράκι. Πακέτο. Αν προσπαθήσω να την πολεμήσω, με νικάει πάντα, εξ’ορισμού. Αν πάλι τη στέψω νικήτρια, γελάει σαρκαστικά, σα να μου λέει ότι δεν το έχει ανάγκη, είναι παντοδύναμη έτσι κι αλλιώς.  Το σίγουρο είναι ότι όταν έρχεται να κολλήσει πάνω σου, ποτέ ξανά δεν είσαι ο ίδιος. Είσαι εσύ και η αντίθεση. Αναντίρρητα.

Κι εσύ  είσαι εσύ και η αντίθεση ΣΟΥ. Στα εννιά σου.  ΄Ένας άλλος. Εσύ. Μία άλλη εγώ. Μία άλλη εκείνη. Ένας άλλος ακόμα εκείνος. Όχι πιο λίγοι. Όχι πιο μικροί. Μεγαλύτεροι είμαστε. Διπλοί. Δυνατότεροι. Καλύτεροι. Ράψαμε καλά πάνω μας την αντίθεσή μας, όλοι μας. Και πλέον δε φοβόμαστε τίποτα γιατί από εδώ και πέρα δε θα μας ψάχνει.  Μας βρήκε. Μας ξέρει και τη ξέρουμε. Και θα χαμογελάσουμε ξανά γιατί τη φορέσαμε και μας πήγε γάντι τελικά. Γιατί ζωή χωρίς αντίθεση είναι ζωή χωρίς νόημα και ζωή ανολοκλήρωτη  Αριστοτέλη μου. Γι’αυτό....