Από μικρό θα σ’έμαθαν κι εσένα να μετράς. Θα ξεκίνησες από αριθμούς. 1, 2, 3... να παπαγαλίζεις σαν αυτόματο ρομποτάκι κάπου εκεί στα 4 ή στα 5 σου και να σε καμαρώνει η μαμά. Αργότερα μέτρησες και μέχρι το 20, το 100...
Μέτρησες παγωτά και μπάνια το καλοκαίρι ή ακόμα και καλοκαίρια ανάμεσα στους χειμώνες... Μέτρησες βαθμούς, διαγωνίσματα, τάξεις, διαλείμματα κι εκδρομές. Αριθμοί, νούμερα, μυαλό κομπιουτεράκι σωστό.
Μεγάλωνες κι άρχισες να μετράς κι άλλα, «πιο σημαντικά» θεωρούσες. Ίσως και να θεωρείς. Είδες μπροστά σου σε άριστη παράταξη μετρημένες σχέσεις, φιλιά, φιλίες. Κάπου εκεί στην εφηβεία σου, περισσότερο από μαγκιά. Ρομαντικός; Πραγματιστής; Δε ξέρω... Πάντως θα τα μέτρησες κι αυτά.
Στο Πανεπιστήμιο μέτρησες βαθμούς, μαθήματα, χρωστούμενα, εξάμηνα...Υπολόγισες, βόλεψες, πέρασες. Ξαναμέτρησες. Πτυχίο. Σύνολο; Ένα. Μεταπτυχιακό; Ένα.
Και κάπου εκεί άρχισες να μετράς και πράγματα «πεζά». Ή όχι. Άρχισες να μετράς τα χρήματα και το χρόνο. Μαζί ναι. Γιατί σου είπαν ότι ο χρόνος ισούται με χρήμα. Εξίσωση. Οπότε τα μέτρησες μαζί προχωρώντας. Πακετάκι. Σύνολα στο μυαλό σου οι μέρες, οι νύχτες, οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα. Άρχισαν να μαζεύονται δυναμικά μέσα στο κεφάλι σου και να τρέχουν σε αγώνα δρόμου να σε φτάσουν. Ή μήπως να τα φτάσεις; Δεν κάθησες να το πολυσκεφτείς. Μόνο να προλαβαίνεις σε ένοιαζε. Να λύνεις την εξίσωση χρόνος = χρήμα. Όταν κουραζόσουν από αυτό ίσως να καθόσουν να μετρήσεις πάλι φίλους. Σύντομα. Με συνοπτικές διαδικασίες.
Μέτρησες σίγουρα και ανάγκες . Αλλά δυσκολεύτηκες. Ήταν πολλές. Με πολλά κεφάλια. Μετρούσες μία και ξεπηδούσαν άλλες δέκα. Έτρεχες να προλάβεις να τις μετρήσεις μη τυχόν και σου ξεφύγει καμία και πάθεις κακό μεγάλο και συμφορά.
Ζαλίστηκες. Κουράστηκες. Μπορεί και να αντέχεις το μέτρημα ακόμα. Μπορεί. Μπορεί και να εγκαταστήσεις ένα καινούριο κομπιουτεράκι μέσα στο μυαλό σου, να κάνει περισσότερα μετρήματα και υπολογισμούς στο λεπτό. Στο δευτερόλεπτο. Ίσως.
Πάνω στην κούραση τη μεγάλη όμως οι αριθμοί τόσων χρόνων άρχισαν να γίνονται τοπίο θολό, να μη τους ξεχωρίζεις, να κάνεις προσπάθεια να τους δεις καθαρά. Τί περίεργο.... Μέτρησες, μέτρησες κι αν δε μέτρησες και τώρα να εξαφανίζονται όλα από μπροστά σου στην πρώτη δυσκολία, στον πρώτο κάματο. Στίβεις το νου σου αλλά και πάλι τίποτα... αριθμοί που ξεμακραίνουν. Απελπίζεσαι κάπως. Καταβάλλεις κι άλλη προσπάθεια. Αλλά τίποτα.
Μόνο να νιώθεις αρχίζεις. Να αισθάνεσαι. Όχι να βλέπεις αριθμούς και σύνολα. Ο εγκέφαλός σου κουράστηκε. Τον κουρδίζεις ξανά και ξανά αλλά μάταια... Λες και έχει πεισμώσει.Κι εσύ έχεις αδειάσει εντελώς από αυτούς τους πολύτιμους αριθμούς. Και τότε απογοητεύεσαι. Όμως νιώθεις. Η απογοήτευση σε ταρακουνάει. Και νιώθεις και θυμό. Και αγάπη. Και έρχονται κατά πάνω σου όλα μαζί ή ένα ένα. Απογοήτευση, θυμός, αγάπη, λύπη, πόθος, πόνος....Να σου γεμίσουν το κενό των αριθμών. Στη θέση τους. Τότε μόνο έρχονται. Τότε μόνο ήρθαν.
