Κοίταξε απορημένα με τα δύο γαλαζοπράσινα ματάκια του προς τον άδειο καναπέ και ρώτησε :"Πού είναι η γιαγιά η Χρυσούλα;"
Η μάχη δεδομένη.Αναμενόμενη.Συνηθισμένη θα μου πεις.Ναι θα σου πω.Ποιός από εμάς δεν έχει χάσει κάποιον παππού ή γιαγιά;Γίνεσαι λυρική θα μου πεις.Ναι θα σου πω.Αλλά νομίζω πως της άρεσε ο λυρισμός.Και η αγάπη η λυρική.Κι αυτή.Και τα μάτια τα συγκινημένα που δακρύζουν.Κι αυτά της άρεσαν.Αυτό το ξέρω σίγουρα.Και το ωραίο της άρεσε.Το όμορφο,το περιποιημένο,το αρμονικό.Το καλαίσθητο.Το επιμελημένο.Και το εξωτερικά όμορφο.Κι αυτό."Πήρες το όνομα πήρες και τη χάρη της"...με πειράζουν για την αναπόφευκτη δόση ματαιοδοξίας.Κοκέτα.Κακό;Όχι θα σου πω!!Γ Υ Ν Α Ι Κ Α.
Τα μελωδικά βαλς.Και το "Σκληρή καρδιά γιατί να σ'αγαπήσω..".Το παγωτό ξυλάκι και το ζεστό κέηκ.Το κρέας με το λίγο πάχος για να νοστιμίζει(όπως και η ζωή μας θα σου πω) και το φραπεδάκι στην αυλή το καλοκαίρι.Αυτά σε αυτήν.
Σε μένα άρεσε η αγάπη στα μάτια της.Η γλυκιά της έκφραση.Τα όμορφα καταγάλανα μάτια της.Η απουσία του σκοταδιού.Το στοργικό της χέρι.Το τόσο δυνατό που μέχρι προχθες με έσφιγγε και με γέμιζε εκείνο το απροσδιόριστα ζεστό συναίσθημα.
"Πήγαινε παιδί μου.Μην κουράζεσαι..." Κι εσύ γιαγιά μου...Κι εσύ...Μην κουράζεσαι άλλο.Πήγαινε..Η αγάπη σου μας πλημμύρισε όλους και είναι εδώ.Παρούσα.Στα δύο απορημένα ματάκια του Μιχαήλ.Πήγαινε..
Καλό σου ταξίδι...